Cheapo Entertainment

Groensels!

Ik weet niet hoe het met uw dagelijke portie mentale motivatie zit, maar de mijne zit de laatste tijd ergens vanonder in mijn wasmand. En die is AL LANG niet meer aangepakt. Het werk loopt de laatste dagen nogal gezapig, en dat begint zo wat aan alles te plakken.

In een sterk staaltje autopsychologie heb ik me dan toch gedwongen om de volgende lijst uit mijn botten te slagen, teneinde toch iets productiefs uit mijn brein te schudden.

Welke gratis entertainment succesverhalen staan er al op onze kerfstok, en wat zijn onze saucy gratis entertainment plannen voor de toekomst?

Op onze kerfstok:

  1. Gratis dagje op de Australian Open – Jep, want zo’n chansaars zijn we wel :). De Snoep en ik hadden (na duchtig wat opzoekingswerk) gezien dat Australian Open vlak voor het toernooi de deuren openzet voor het publiek (gratis – grijns) en dat je de spelers dan kan zien trainen. 894 foto’s van David Goffin later, kijken we met trots terug op dit frugal succesverhaal.
  2. Tarra Bulga National Park – In Maart zijn de Snoep en ik de auto ingekropen, en naar een compleet ongekend National Park hier in Victoria gereden. Inspiratie van de ene of de andere vage hikingwebsite (pagina 8 op google, om maar een idee te geven van de obscuriteit). Het was er afgelegen, ongerept, en zalig. En gratis.
  3. Moomba Festival – Een van de voordelen van in een stad te zitten: er is altijd shizzle te doen. Festivals met parades en met circus en met mensen verkleed als spaghetti met gehaktballen en met vlaggeskes moeten omarmd worden. De gratis stylo’s van levensverzekeraars nemen we erbij.
  4. White Night Een klein pareltje. Een nacht per jaar wordt Melbs verkeersvrij gemaakt en worden alle publieke gebouwen met sfeerkleuren verlicht. Adembenemend mooi. En verrassend weinig overgeefsel op straat. Een feëeriek schouwspel. De clowns nemen we erbij.
  5. Grand Pacific Drive – In New South Wales loopt de Grand Pacific Drive, een klassieke route die de ganse Zuidoostkust afkronkelt. Met onze Carribean Blue Toyota Yaris hebben we een stukje van de weg afgelegd, meermaals stil van de extreme mooiheid van de eindeloze oceaan. De kots in den otto nemen we erbij.
  6. AFL Grand Finale bij vrienden thuis (bonus drankspellekes) – Eind september was het hier Footy Finale. In een sfeer die alleen kan worden vergeleken met Zaterdag op Werchter, hebben we de finale gevolgd bij vrienden thuis, op tv. En na de finale zijn we mee op straat gaan vieren. De hoeveelheid nurofen die er de volgende dag is doorgevlogen nemen we erbij.
  7. Call of Cthulhu campagne (bonus snacks) – Mijn trotse venktje is een uitstekende GameMaster. Recent heeft hij een RPG campagne geleid bij ons thuis (ondergetekende heeft de snacks voor haar rekening genomen), en dat was een ganse namiddag en avond intensief en jolig entertainment. En gratis.
  8. Backstage in de Synchrotron – Onze zot coole vriendenkring heeft contacten in de lokale deeltjesversneller. En dat heeft zo zijn voordelen.
  9. Hyams Beach

images.jpg

‘Nuff Said.

Gesmede plannen:

  1. Winterbarbeque – Marshmallows roosteren op ons terras – Waar ze hier in Australië nu echt geen kaas van hebben gegeten, is 1) Kaas (astronomisch duur) en 2) Kerstmis. Bij 28° is Kerstmis gewoon Kalkoen met WHO DA FOK GAAT ER NU GLUHWEIN DRINKEN. Ik mis Kerstmis. En in het niet zo stiekeme kijk ik enorm uit naar een avondje met vrienden, en dekentjes, en gluhwein, en marshmallows, op ons terras of in onze hof.
  2. Kampvuur op bivakkampeersite In Belgie kan je wild kamperen op zogenaamde bivakkampeersites. Dat ruikt naar gratis kampvuur. En gerookte Miauw. En feest.
  3. Call of Cthulhu campage (bonus brunch) – RPG campagnes zijn niet gebonden aan Australië, en komen terug in Belgie. Deze keer, geupdate met een brunch (want dat doen we Gadverdamme Goed).
  4. Thriller filmnacht (bonus Snacks) – In een perverse hoek van mijn brein vind ik thrillers ge-wel-dig. Horrorfilms mogen voor mijn part samen met Killjoys in een stinkend hoekje van de hel gestoken worden, maar thrillers hebben een “Bad Boy” hypnotiserend effect bij mij. En ergens lijkt me dat een funzies activiteit: een thrillerbingenacht. Op tijd en stond afgelost met een Steve Carrell parel van komedie, welteverstaan.
  5. Ruilfeesje – Ik heb er nog geen meegemaakt, maar ik heb al wel duchtig wat kleren van vriendinnen gekregen. Second Life is voor mij hoera. En ik vermoed dat dat 1) nog wel een grappige activitet is voor met een koppel vriendinnen en 2) wie houdt er nu niet van gratis kleren??
  6. Twin Peaks 2 Binge – Kheb het nog niet gezien. Trekt dat op iets?
  7. Citytrip met den otto naar Keulen Kerstmarkt (bonus Snacks) – Want Kerstmis. En deze keer niet met zwetende kerstmannen op surfplanken.
  8. Bring Your Own Booze Tasting (bonus Snacks) – Geef toe, alles daaraan klinkt hoera.

Ok, misschien wat heavy op de vuuractiviteiten, maar ik kan er ook niks aan doen dat vuur pwetty is.

giphy (8)

En Zot Entertainend.

Nog ideetjes?

Miauw!

 

 

Advertenties
Cheapo Entertainment

How to get the Frugal Mojo back?

Groensels!

“En morgen beginnen we er terug tegoei aan.”

Dit klinkende motto is hier de laatste weken meerdere malen te pas en te onpas ingeschakeld voor een ruim assortiment aan onderwerpen: alcoholconsumptie (goeiemorgen weekdagpintje!), suikerconsumptie (goeiemiddag chocotoffs!), wasroutines (goeienavond Broek die al zes weken geen wasmachine heeft gezien!), en, tot onze schaamte, het uitgavenpatroon (byebye cenktjes).

Alle onderwerpen zijn een beetje op het Hellend Vlak Der Gemakzucht gesukkeld na ons bezoekje uit België. Gedurende 10 dagen was het hier ten huize Zuinigaard elke dag feest: elke dag een glaasje wijn bij het eten, elke dag een chocotoff (of 25) na het eten, regelmatig naar de winkel om ingrediënten bij te kopen (geen rationele planning), en met een merkelijk hogere frequentie een restaurant binnenstappen voor een snack of maaltijd. Met de gekende gevolgen.

money-gifs-panda.gif

Zoiets went ontzettend snel. Da’s des mensens. Hedonisme = funzies. Ik neem ons dat ook niet kwalijk. Zolang we ons maar terug in onze routines kunnen brengen. Want het Hellend Vlak Der Gemakzucht leidt op bijzonder korte termijn naar, respectievelijk, een drankprobleem, een broeksriemprobleem, een stinkystink probleem, en platzak.

Een uiteenzetting over mijn buikvet en wasmand ga ik u besparen. Maar op het terugschakelen naar een frugal gear wil ik wel wat dieper ingaan. De Snoep en ik hebben het er namelijk vaak over gehad deze week: Hoe krijgen we onze Frugal Mojo terug? Hoe komen we terug op een spaarpatroon waar we tevreden mee kunnen zijn? Hoe pik je de draad weer op?

Snoep en ik hebben vier technieken getest in de afgelopen dagen, met wisselende resultaten:

1.       Meer geld verdienen

Mijn sidehustle liet me de afgelopen weken toe om enkele shifts te draaien. Dat wil zeggen: meer inkomsten. Interessante these om na te gaan of dat een positieve invloed heeft op ons spaarpercentage.

Kortweg: neen. Een mens kan op 10 minuten een pak meer geld uitgeven dan ze kan verdienen. Als je je uitgavenpatroon niet aanpakt, zal je spaarpercentage door verhoogde inkomsten niet stijgen. Deze vaststelling ligt overigens volledig in lijn met de verhalen van grootverdieneners (managers van hospitalen e.d. die elke maand moeite hebben om de eindjes aan mekaar te knopen, maar wel het begin van de maand vieren in bars met sloten $$$ drank).

Een oplossing voor onze Frugal Mojo was dit niet, temeer omdat je je inkomen over het algemeen ook niet echt kan controleren. Mijn extra sidehustle shiften waren puur toeval…

soldhair.gif

Ook een sidehustle. 

2.       No Spend Week

Na de ervaring van Augustus, dacht ik dat het misschien een louterende ervaring zou zijn om nog eens een no spend week in te lassen. Dat wil zeggen: geen winkels binnengaan van Zondagavond 17.00 u tot Vrijdag 17.00u. Goede en nobele detox, met gunstige gevolgen in het verleden.

De resultaten: de No Spend week is een stille dood gestorven op dinsdag om 17.45u in onze plaatselijke Aldi. Ik had tragisch verkeerd ingeschat, niet gerantsoeneerd, mijn boodschappenlijst niet tegoei opgesteld, ergo, No Spend Week mijn botten.

Les die ik van deze ervaring heb geleerd is niet dat er zozeer iets mis was met de idee van een No Spend Week, maar dat een dergelijke onderneming moet onderbouwd worden en gepland, en dat we er met z’n getweetjes aan moesten werken en mekaar moesten aanmoedigen. Geen Rogue No Spend Week van half zijn gat.

Wederom, de Frugal Mojo bleef uit.

3.       Schuldgevoel aanpraten

Ik ging in mijn jeugdige jaren wekelijks (van de moetes) naar de Kerk. Na jaren aan zachte edoch doortastende indoctrinatie ben ik ervan overtuigd geraakt dat een schuldgevoel een krachtige motivator is. Als je je onderwerp schuldig genoeg laat voelen; zal het wel in actie schieten. Als mijn vader vroeger zei dat hij “teleurgesteld” was in mij, voelde ik me als volgt:

ca4092d9c299765e19ebc3d8fdf4e18eda858a73_hq.gif

En binnen de kortste keren was het gras afgemaaid, de vloer geboend, de otto van binnen en buiten gekuist en een vers appelsiensapke geperst.

Met die triestige instelling hebben de Snoep en ik de laatste week opnieuw en opnieuw onze uitgaven van afgelopen 4 weken heroverlopen en geanalyseerd, elke keer een beetje wanhopiger dan de vorige keer, en elke keer in een iets bitsigere toon dan de vorige keer.

Geloof het of niet, maar afgezien van een 2 tal uren radiostilte in ons huishouden heeft deze “techniek” geen zak uitgehaald. Van mekaar of jezelf veroordelen voor gedane uitgaven wordt echt niemand beter. Alleen uw alcoholmarchand. Het is belangrijk om de uitgaven onder ogen te zien, en dit te analyseren, maar je hoeft geen 4 keer met je neus in de poepoe worden gewreven.

En neen hoor, geen Frugal Mojo te bespeuren. Alleen crankpants.

4.       Kijk naar je doelen

Snoep en ik zijn ernstig beginnen frugalen in Februari 2017, met een Uber Frugal Month. Beschouw het als een budgettaire detox. Een van de eerste stappen in de UFM oefening, is het oplijsten van je lange en korte termijn doelstellingen. Met de moed in de schoenen gezonken (gelet op de gefaalde pogingen van hierboven) heb ik mijn bladdeke papier bovengehaald waarmee Snoep en ik destijds de maand Februari (onze eerste Uber Frugal Month) hebben doorgesparteld.

Onze langetermijn doelstelling bestond in een vervroegd pensioen (een tiny huizeke in Dardennen met een hof met groentekes (wortelen) en fruit (stekelbessen en pompelmoezen en NEEN IK MAAK ME GEEN ZORGEN DAT HET COMPLEET ONMOGELIJK IS OM POMPELMOEZEN TE KWEKEN IN BELGIE TIS ALLEMAAL EEN KWESTIE VAN WILSKRACHT NAH).Onze korte termijn doelstelling bestond erin onze gespaarde centjes te investeren in aandelen en obligatie om beebiecentjes te maken (geld op een spaarboek zetten in België heeft weinig zin, omdat de inflatie sneller stijgt – je kan je geld letterlijk evengoed in een sok onder je matras steken – maar aandelen is een fiscaal interessante manier om je geld te laten renderen).

counting-money-gif.gif

Het investeren zit momenteel nog maar in een theoretische fase, omdat het een fiscale DRAAK zou zijn om dat nu in Australië op poten te zetten, gezien we over 3 maanden terug in België zitten. Het plan is de laatste weken dan ook een beetje op de achtergrond gesukkeld, wat jammer is, gelet op de motiverende effecten ervan.

Dat investeren leidde me terug naar mijn huiswebsites over investeren (JL Collins, Betterment, Vanguard, Bogleheads,…), en dat deed me deugd, om drie redenen:

  1. Dat bracht me terug in de Frugal Community. De fora staan bol van personen met geestige en nuttige tips om geld te sparen, en met succesverhalen. Zoiets werkt bij mij aanstekelijk. Als je je omringt door frugal personen, krijgt een beetje competitief persoon die microbe binnen de kortste keren vast.
  2. Dat bracht me terug bij simulaties. Weinig zaken zo motiverend om te sparen als te zien wat €2000 per maand sparen je over 15 jaar kan opleveren. Ineens wordt elke trip naar de winkel terug een zeer concrete oefening – elke euro bespaard zetten de Snoep en ik ter plaatse om naar ofwel hoeveelheid wortelen ($1 = 1 kg wortelen) ofwel naar het resultaat van de 15 jaar-simulatie. Like clockwork!
  3. Dat bracht me terug bij de fun in frugality. Ik was even terug in de gedachte gesukkeld dat frugelaars allemaal triestige partypoepers zijn die 1 limonadeke met vier rietjes bestellen voor vijf personen. Ik was bijgevolg ook vergeten wat een gevoel van vervulling je kan halen uit een inventieve substitutie, uit een supergereduceerd brood te vinden na een zoektocht in 3 winkels, uit een geslaagde thuisontvangst van mensen, uit iets van nul te koken,… Zo terug projectjes op poten zetten, dat deed ferm veel deugd.

Dat lijkt te werken.. We hebben dit weekend $85 in totaal uitgegeven, waarmee we van vrijdagavond tot vrijdagavond hopen gesteld te zijn. Aan dit patroon zouden we in oktober een maaltijdbudget hebben van $340, zonder enige maaltijden buitenshuis. Niet perfect, maar ook niet slecht. We zijn ook te voet naar de winkel gegaan, en hebben dit weekend onze wasmomenten afgemeten op de zonneschijn. We trachten ons terug En Flique te zetten.

Dus, zit u tijdelijk op het verkeerde pad, niet panikeren. Missen is menselijk.

JblHxIb

Jep. Menselijk.

Ga rustig terug naar de bron. Wat bracht u naar uw beste frugal levensstijl? Welke woorden blijven er in uw hoofd hangen? Wiens tips hebt u onthouden? Dat zijn uw muzes. Daar zit uw Mojo.

Volgend weekend komt er terug volk uit België op bezoek. Da’s alvast een goeie test voor onze hervonden spirit. Wat zou er beter kunnen ten opzichte van het vorige bezoek? De boodschappen zelf in de hand houden, en onze maaltijden indoor zo lekker mogelijk maken! Twee doelen voor de volgende twee weken.

Ik hou u op de hoogte.

Miauw

How to get the Frugal Mojo back?

De Afrekening: September 2017

Groensels!

Sparen, zo hebben wij ondervonden, heeft een en ander te maken met verantwoording afleggen aan jezelf. Snoep en ik checken dagelijks onze rekeningen, en zien dagelijks wat er binnenkomt en, voornamelijk, wat er buitengaat. Dit houdt ons alert, maar is op zich niet voldoende.  Een keer per maand moeten we ook op de bancaire weegschaal. Dan worden alle inkomsten en uitgaven van de maand samengebracht, gepureerd, geprakt, en door de worstendraaier gehaald om in het volgende formaat (geïnspireerd op Mrs. Frugalwoords’ Monthly Expense Reports) aan u te worden voorgesteld:

De Uitgaven

Post  In AUD   In EUR  Den Uitleg
Huur  $2037.00  €1375.00 Snoep en ik wonen in Melbourne, Australië, en daar betalen we voor.
Transport  $285.52 €191.30 Snoep en ik rijden samen dagelijks met de metro van en naar ons werk voor een maandelijks bedrag per persoon van $137,70. Ik heb ook tweemaal $5 moeten opladen op mijn abonnement (onzorgvuldig bij het opladen = prot).
Nuts  $82.40 €55.21 De elentriekrekening blijft zakken ($60.91) nu het warmer wordt (grijns). Op onze  waterrekening ($21.5) heb ik nog geen zicht, dus laat ons zeggen $21.5. Niet slecht, Monsieur!
Auto $138.58 €92.84 We hadden bezoek deze maand, dus zijn een aantal keer naar de luchthaven gereden (lees: tol, parking en naft).
Eten $521.31 €335.87 Met twee weken bezoek viel een vette foodbill te verwachten. Aan de andere kant: alle etentjes hier thuis met ons gevieren waren zalig….
Huishouden $57.99 €38.85 Enerzijds een nieuw donsdeken – in de winter durft het hier ferm koud te worden en we wouden ons bezoek liever geen bronchitis meegeven als cadeau ($8.99), en $49.00 aan de nieuwe tablet (nadat ik de ipad kwijt heb gedaan want zo ben ik wel).
Protrestaurant $295.00 €197.35 Vijf restaurants, een pannenkoek buiten, een croissant buiten (de BESTECROIS-SANTTERWERELD) en een afhaalmaaltijd. Hier is groot geleefd deze maand
Entertainment $14.00 €9.38 Netflix- Millenials als we zijn, en een boete van $1 van de bibliotheek. FRUGAL FAIL.
Verzekering $26.95 €18.05 Onze maandelijkse ziekteverzekering: Snoep en ik genieten Medicare, maar de tandarts valt daar niet onder. Onze tanden, ons na aan het hart met het oog op nomnoms, trakteren we maandelijks met plezier op ziekteverzekering.
Tinternet $69.00 €46.00
Telefoon $40.00 €26.80 Ons Aldi Mobileabonnement (PAYG), liefde van ons leven.
Kledij $7.00 €4.69 Nieuw kleedje van de Miauw van de Salvos. Tis groen. En Pwetty.

Totale uitgaven voor September 2017:   $3,574.75, oftewel €2,395.08.

Voetnoot: dit was een normale maand qua inkomsten, met een bonusje van onze termijnrekening die beebietjes heeft gekregen.

Evaluatie

Totaal gespaard in September 2017: 66,79% (Doel was 70%)

giphy (13).gif

Fail.

Spaardoel voor September: 70%

Miauw

De Afrekening: September 2017

 Verhalen van een egalitair huishouden 

Groensels!

leslie-knope-smiley.gif

In onze huwelijksgeloften hebben Snoep en ik mekaar de usual shizzle beloofd. Trouw, voor den andere supporteren, centen delen, het laatste kletske wijn voor mekaar overlaten, mekaars fysieke en psychische kwalen dulden, en samen naar de Aldi gaan voor boodschappen. Wat we niet hebben beloofd aan mekaar (en wat toch onder de klassieke hits valt) is:  1° Gehoorzaamheid van Miauw aan Snoep, en 2° De premisse dat Snoep voor het inkomen zorgt en dat Miauw ondertussen het huis houdt. Zo zijn wij niet getrouwd. Want niet frugal.

We dragen dezelfde wederzijdse rechten en plichten, en die rechten en plichten overstijgen de klassieke rolverdeling. Als het nodig is zal de Snoep de wc’s kuisen. Als het nodig is zal de Miauw het gras afrijden. Als het nodig is zullen Snoep en Miauw samen een pamper verversen. We zijn daar pragmatisch in. Geen genderstereotiepe clichés.

Deze houding heeft zo zijn frugal voordelen. In onze ervaringen vaart uw portefeuille er wel bij als beide partners een gelijkwaardige rol dragen in alles wat voortvloeit uit de relatie.

1-      Gedeeld project

Ik beschouw ons gezinnetje tegenwoordig als een bedrijf, met operationeel en financieel management, technische expertise, human resources en budget (en synergymeetings en low hanging fruit workshops en leverage paradigm brain storm en offsite pipeline streamline meetings).  Voor we bewuste Zuinigaards werden waren we daar minder mee bezig, en vervielen we vrij snel in een klassieke rolverdeling. Snoep behartigde het operationeel draaien van het gezin en het budgetbeheer. Miauw zorgde voor human resources, de levering van koekjes, de kuis en de levering van koekjes.

mijn beproefde techniek voor het voeren van het huishouden

Met die verdeling was niet zo veel mis. Het was een fallback option, ons huishouden draaide min of meer, en er was niet echt een onevenwicht in het bedrijf qua werklast. Het enige probleem dat ik, hierop terugkijkend, heb, is dat het merendeel van strategische beslissingen (pas op – de echt grote beslissingen hebben we altijd gezamenlijk genomen) op de Snoep viel.

Nu in Australië ben ik mij met mijn klikken en klakken en volstrekt ongegeneerd gaan bemoeien met de financiën (initieel in de zoektocht naar technieken om ons boodschappenbudget te doen slinken, en langzamerhand in het beheer van het gezinsbudget). En vanuit de financiën ben ik samen met de Snoep meer en meer strategische beslissingen gaan nemen. Over ziekteverzekering, over den otto, over woonplaatsen, over vliegtuigtickets, over snoepjes, We beschouwen ons bedrijf nu geleid als een co-directorship. Dat maakt het nemen van beslissingen soms moeilijk (want 50% voting rights), maar altijd doordacht, besproken en met wederzijdse argumenten onderbouwd. En in geval van twijfel:

tenor (1)

Door al onze strategische beslissingen samen te nemen in ons egalitair huishoudentje, zijn onze lange termijn doelstellingen veel meer op mekaar afgestemd. We delen dezelfde aspiraties en dezelfde plannen, en dragen samen bij aan hetzelfde project. En met twee neem je over het algemeen meer geïnformeerde beslissingen dan alleen.

2-      Geen levensverzekering

Ons pensioensparen in Australië is gelinkt aan levensverzekeringen, zo ontdekten wij recent. Bij het onderzoeken van ons pensioensparen alhier zagen we dat er maandelijkse premies werden uitbetaald (standaardinstelling) aan een levensverzekeraar. In de hypothese dat Snoep of Miauw zou sterven, krijgt de andere een lump sum uitkering om het verlies van inkomen van de gestorvene op te vangen. Dit is een dienst die automatisch is gelinkt aan je pensioensparen, maar helemaal geen wettelijke of commerciële verplichting is*. Je kan opt-outen.

Na een bijzondere luguber gesprek, zijn Snoep en ik tot de conclusie gekomen dat we die levensverzekering niet willen. Meer bepaald, we verdienen allebei (onafhankelijk) onze boterham met pindakaas en zijn daarmee in staat om (goed) te overleven. We zijn niet afhankelijk van mekaars inkomen. We hebben de levensverzekering dan ook stopgezet. En dat is een teken van vertrouwen naar elkaar en van geloof in mekaars competentie. Als er iets met Snoep zou gebeuren, weet Snoep dat ik professioneel en praktisch in staat ben om mijn bonen verder te doppen**.

i'm a catch

He’s a lucky man. En vice versa.

Dat diepgaand en wederzijds vertrouwen in mekaars praktische onafhankelijkheid bespaart ons nu een maandelijkse levensverzekeringspremie. Boem.

*Pas op, wanneer we een woonlening aangaan zullen we verplicht zijn verzekeringen af te sluiten voor het geval dat een van ons zijn/haar job verliest. Dan is het van moetes.

** Ik verdien op dit ogenblik 21% minder inkomen dan mijn echtgenoot. Snoep’s inkomenspotentieel ligt hier in Australië hoger dan het mijne, omdat hij zijn diploma kan beoefenen (ik kan dit hier niet, en ben aangewezen op mijn Mad People Skillz). In België daarentegen hebben we min of meer een gelijkwaardig inkomenspotentieel. Maar zelfs met 21% minder inkomen, kan ik praktisch onafhankelijk leven.

3-      De Toekomst

anigif_sub-buzz-31420-1466620849-2.gif

Ik weet dat vrouwen met de verkiezing van de recentste president van de VS een aantal stapjes terug achteruit hebben gezet. Ik heb genoeg vriendinnen en collega’s die hun carrière op halve kracht zetten na de geboorte van hun kind. En soms, wanneer ik me prot voel en het regent en de tv trekt op niks en onze chocotoffs zijn op, dan pruttelt de vieze gedachte bij mij op dat het niet eerlijk is dat ik 21% minder verdien dan mijn echtgenoot terwijl we dezelfde werkuren, verantwoordelijkheden en maatschappelijke relevantie hebben… De wereld is niet gelijk. En moesten we een dochter krijgen, dan zal zij dat ook merken.

Maar wat wij wel doen, is een voorbeeld van thuis uit geven dat vrouwen al dezelfde dingen kunnen, mogen en moeten als mannen. Snoep en ik beschouwen het als onze godverdomse plicht om te tonen dat twee partners in een koppel alle verantwoordelijkheden (gras afrijden, decoratieve kussens kiezen, koken, autoverzekeringen afsluiten, gaan werken, koters opvoeden,…) delen en dragen. Dus zelfs als onze fictieve dochter van de wereld de boodschap zal moeten slikken dat ze niet dezelfde mogelijkheden heeft als mannen, van ons thuis zal het niet komen.

giphy (11)

4-      Geen afscherming

Zoals al gezegd, Snoep en ik hebben beloofd mekaar aan te moedigen. We nemen dit vrij letterlijk. High fives zijn standaardritueel. Rebecca Black videos ondergaan we samen. We weten ook allebei dat de buitenwereld je af en toe een sjot in de spreekwoordelijke ballen kan geven. En we weten dat we mekaar daar niet van kunnen beschermen.

We hebben beiden een job, een sociaal bestaan, praktische verantwoordelijkheden en al de nastiness die daarbij komen kijken. We hebben allebei al nasty telefoontjes moeten plegen met nutsleveranciers. We hebben allebei al nasty kots moeten opkuisen van kinders. We hebben allebei de nasty strijk (KHAAT DE STRIJK) al moeten doen. We hebben allebei al de nasty stink van de gemeenschappelijke vuilbakken ondergaan. We hebben allebei al nasty correspondentie met de verhuurder gevoerd. We hebben allebei de nasty toiletten al moeten kuisen. En soms is de verleiding wel erg groot om mijn Stoopid Wig op te zetten en de job door te schuiven naar mijn ventje.

3799618.gif

Maar dat doen we niet. We weten allebei, wanneer de andere iets van nastiness moet ondernemen, juist hoe nasty dat wel is, omdat we het zelf ook al eens hebben moeten doen.

In plaats van dat protjobs aan de ene of de andere worden toegewezen, dragen we ze allebei. En diegene die tijd, moed en kracht heeft om het te doen, onderneemt de job. Dat is efficiëntie. En de andere partij ondersteunt. Met een high five. Met een stukje bananenbrood. Met een kus. Met een whatsapp van troost. Met een glaasje wijn. Met een wederzijdse prottaak.

5-   Alles maal twee

Snoep en ik zitten in de meest lucratieve periode in ons leven, de zogenaamde DINK fase (double income, no kids), en we vinden dat heerlijk. Ik vind het op dit punt ook moeilijk om me voor te stellen waarom sommige gezinnen één van de partners op non-actief zetten om het huishouden te draaien. [Deze paragraaf zou kunnen veranderen als Snoep en ik ons zouden voortplanten. Ik weet niet hoe mensen zich voelen als kinderen geboren worden. Het kan zijn dat Snoep of ik deze paragraaf ritueel in brand steken en daarna in zee gaan uitstrooien. Maar twee inkomens vinden wij op dit moment zalig.]

Ik heb al uitgelegd dat financiële onafhankelijkheid niet supergerelateerd is aan je inkomen, maar voornamelijk aan je spaarpercentage. Dit wil echter niet zeggen dat je standaard nog steeds wordt gecreëerd door je inkomensniveau. En hoe hoger dat niveau, hoe sneller financiële onafhankelijkheid… Twee inkomens zijn voor ons een must: op één inkomen zouden we de auto niet kunnen houden en zouden we in een veel kleiner appartement moeten wonen om ons spaarpercentage te kunnen aanhouden. Twee inkomens garandeert ons onze spaardoelen.

Een job is niet alleen een job. Het is een bijkomende steunpilaar waarop je leven staat. Ik ben niet altijd de emotioneel stabielste, maar wat mij enorm helpt is verschillende steunpilaren waarop mijn leven steunt: Snoep, ons huis, familie, vrienden, zuinigheid, en werk. Mijn job geeft mij emotionele rust, en haalt druk van de andere ketels.  Niet alleen kan ik me niet voorstellen te moeten leven op één inkomen, ik vrees een beetje de ongelijkheid in de relatie die eruit zou voortvloeien. Het voeren van het huishouden wordt zelden of nooit geapprecieerd als een fulltime job. De persoon die geld verdient zal zichzelf automatisch zwaarder belast voelen dan de persoon die thuis blijft. Laatstgenoemde zal zich ondergewaardeerd voelen ten opzichte van de verdiener. Dat lijkt me een giftige spiraal.

Een gelijk huishouden wil zeggen dat alles dubbel voorhanden is: inkomen, werkvolk, sociaal vangnet, vriendenkring, geestelijke gezondheid, en brein.

Emma-Stone-Two-Thumbs-Up.gif

Alles is beter x2.

Miauw

 Verhalen van een egalitair huishouden 

Frugal fails

Groensels!

Muug lang geleden! Mijn excuses, zuinige vrienden van me. De afgelopen weken hebben we doorgebracht in familiale bliss (bezoek van familie in ons mooie Melbourne), en dan schiet al de rest naar de achtergrond. Maar I’m Back! En met een ganse trits frugal fails achter de gordel…

Jep, September was totnogtoe niet onze meest trotse maand. Niet zozeer dat we het geld met zakken naar buiten hebben gesmeten, maar eerder dat onze zuinige experimenten een aantal ongewenste resultaten hebben teweeggebracht. Wat kan ik zeggen – you win some; you lose some.

  1. Ipad verloren (deel 1)

Ik ben des mensens. En ik heb mijn Ipad ergens verloren.Allicht ergens vergeten. Mijn gedachten zaten ergens anders. Wat kan ik zeggen.

9G8Om.gif

Frugal fail. Zo simpel is dat.

  1. Neos Prot (deel 2)

Alsof het verliezen van de Ipad op zich nog niet traumatisch genoeg was, hebben we er aan dat frugal fail verhaal nog een vervolg gebreid. Nu Snoep en ik niet langer tv kijken via ons elektriciteitsobees plasmascherm, zijn we nogal afhankelijk geworden van onze ipad voor al onze Skype en Netflix noden. Een nieuwe tablet was dan ook onvermijdelijk, en geenszins een impulsaankoop. Maar de wijze waarop we hebben gekocht, was dat gênant genoeg wel.

Snoep en ik zijn met onze klikken en klakken naar een niet nader genoemde winkel gegaan en hebben daar de goedkoopste tablet uitgekozen.  Letterlijk. We hebben gekeken naar de prijs endadist. Niet bijster slim.

Het merk: Neos (nooit van gehoord)

De broedplaats: ergens tussen China en Australie

We hadden onraad moeten rieken dat er daar in de winkel geen voorbeeld lag van dat onding. We hadden onraad moeten rieken dat de verpakking van dat spel niet klopte. We hadden onraad moeten rieken dat de verkoopsslogan van dat instrument luidde: “CHEAP.”

Dat stinkt verdacht naar

tenor.gif

We hebben het spellement gekocht er blind van uitgaand dat een tablet tegenwoordig standaard in staat is te reageren op basiscommando’s. Och wat waren we naïef. Het ding haperde. Op alles. Na 5 seconden crashte het voor een eerste maal. Na 6 seconden een tweede maal. Het onthield even goed commando’s als wijlen mijn adorabel schattige maar oh zo demente hond. Ik durf het mijn fictief kroost niet aan te doen want ze gaan gedeprimeerd worden, gefrustreerd worden en een drugsverslaving krijgen. Denk aan de emoties die je voelde eertijds bij dat scherm van Windows wanneer dat vroeger vasthing:

images

In kwadraat.

Hoe weinig geld we er ook aan hebben gegeven (hoewel, $69 is nog steeds niet gratis), het was het niet waard. Dat ding kon je niet eens gebruiken om je poep mee af te kuisen. We geven het een welverdiende 0,5/10 (dat halfke gaat naar de oplader die bij het toestel zat, en in tegenstelling tot het toestel, deed wat het moest doen).

Zuinigheid is niet zoeken naar het goedkoopste. Het is zoeken naar het efficiëntste. En dit was $69 geofferd aan het altaar van Kjell, de Noorse God van de Inefficiëntie.

We hebben die draak de volgende dag teruggebracht naar de winkel, en de winkel heeft ons zonder discussie (ze schenen zich bewust te zijn van het probleem) een upgrade gegeven (tegen betaling welteverstaan) naar een duurdere Lenovo. Die is niet perfect, maar hij voedt tenminste niet mijn drang naar het uitlepelen van oogballen. En het reageert als je er dingen aan vraagt. Toch een beetje een happy end.

  1. Slechte schoenen gekocht

U weet allicht nog hoe ik hier rond 12 Augustus kwam stoeffen met mijn splinternieuw derdehands paar schoenen van het merk “Schoen” (Gumtree, $5). Ze zijn al dood. En niet zomaar dood. Supermegadood. Zolen eraf. Pleather eraf gebladerd. Alleen de nestels zijn hun naam nog waardig.

Voor de rest

tenor

Het verloren geld stoort me niet zo. De schoenen hebben me $0.16 per dag gekost. Ca va nog wel. Voor dat geld kon ik niet veel meer verwachten. Het is eerder het alsmaar vervangen, en het wegwerp aspect ervan dat me stoort. Ik ben notoir slecht met schoenen. Het afgelopen jaar ben ik erin geslaagd om 7 paar schoenen kapot te wandelen. Niet gewoon “oei je schoenen kunnen wel een opblinkertje gebruiken”, maar Kapot. Verschwunden. Krinkel lacht me uit. Dit is allicht gecorreleerd aan het gegeven dat ik voortdurend brol aanschaf – de vicieuze Circle of Crap), en dat maakt dat ik om de 2 of 3 maanden met dezelfde issues zit. Met name: baby needs new shoes.

En de les herhaalt zich. Zuinigheid is niet zoeken naar het goedkoopste. Het is zoeken naar het efficiëntste. Mijn gewoonte van om de twee maanden op schoenenjacht te gaan is een verlies van tijd, van moeite (afdingen op websites is niet altijd Hoera Funzies), en het brengt me elke twee maanden weer terug in het koopcircuit, waar ik eigenlijk geen nood aan heb.

Om aan het dode schoenverhaal toch nog een happy end te breien: ik heb schoenen gekocht. Platte. Degelijke. Van een merk. Eerste hands. Duur. Ze kosten $160 (schaamrood). Ze zijn van leer. Ze voelen degelijk. En ik heb gezworen aan mezelf dat ze drie jaar dienst moeten doen (meer bepaald 1000 dagen, dan hebben ze me evenveel gekost per dag als het schoeisel hiervoor). We klappen over drie jaar nog eens. Fingers crossed.

  1. Papieren zakdoeken ipv keukenrol

Snoep en ik zijn geen voddenmensen. Letterlijk. Ik vind vodden vies. Om voor de hand liggende redenen (en sedert deze reclame – waarschuwing: it cannot be unseen). Ik kuis het liefst dan ook met keukenrol. Al dat papier is een ramp voor de natuur, dat wil ik grif toegeven, maar het is tenminste niet die eikesbeikes vod.

giphy (10).gif

Dat wil natuurlijk zeggen dat wij per maand er wel een hoop keukenrol doorjagen. En dat is niet noodzakelijk goedkoop. Dus zoeken de Snoep en ik naarstig naar de meest efficiente keukenrol. Ons laatste plan was servietjes. Die waren (per velleke) goedkoper dan de keukenrol. Maar geld is niet alles: de vellekes van de servietjes waren te klein en te fragiel, ze kuisten niks op, en ze lagen niet goed in de hand waardoor je er veel meer nodig had voor dezelfde hoeveelheid smurrie op te kuisen. Servietjes in de plaats van keukenrol: frugal fail.

De week erna zijn we terug overgeschakeld naar keukenrol, maar ditmaal van een goedkoper merk, en deze oplossing werkt uitstekend. Frugal win.

  1. Bummiebum ontbijt

Jonges toch. Twee weken geleden zijn Snoep en ik met vrienden gaan brunchen. Ik had er de afgelopen brunchgelegenheden een sport van gemaakt om zo goedkoop mogelijk te bestellen. Dat maakt mij bij brunchgelegenheden de Debbie Downer met een snee toast en een rietje om mee te lurken aan mijn ventje zijn tas koffie (dat laatste is een grapje, we hebben nog een beetje persoonlijke trots). Op zich trek ik me daar niet teveel van aan. Meestal komen die sneden toast nog met wat boter en confituur, en ik bestel er dan nog een eitje bij en dan heb ik voor $10 toch ook iets appetijtelijk.

Maar dat was buiten de laatste keer gerekend. Ze hadden de “snede toast” nogal letterlijk genomen: 1 snede toast (geen confituur, geen boter, geen nikske).

anigif_sub-buzz-22846-1500491142-1.gif

Mijn eten was bedroevend bummer, niet alleen voor mij, maar ook voor mijn tafelgenoten die zich hoogst oncomfortabel moeten gevoeld hebben terwijl ik daar wanhopig peper, zout en suiker op mijn toast zat te gieten in de hoop er toch nog een beetje ambiance in te brengen.

In die omstandigheden is die $10 een beetje verloren geld: iedereen gebumd, ikke niet gevoeierd, en de algemene sfeer onder het vriespunt. Frugal fail. Dit weekend zijn we opnieuw gaan brunchen (wat kan ik zeggen – living large this week), en heb ik gelijk iedereen een normale plat genomen ($18) maar daarvan heb ik culinair goed, esthetish mooi (smashed peas, mint basil pesto, pomegranate, prosciutto, bruschetta, walnuts, goats cheese and general nomnoms), kwantitatief uitgebreid, en sociaal gezellig samen met de rest gegeten. En de sfeer zat erin.

Natuurlijk is het altijd beter om in huis te ontvangen. Natuurlijk moeten restaurants worden vermeden, en de volgende keer trachten we terug thuis te brunchen. Maar als je dan op restaurant zit, probeer je niet in alle mogelijke zuinige bochten te wentelen: beperk je tot 1 gerecht en 1 drankje, en geniet daarvan – zo’n financieel drama zal het niet zijn.

Enfin. Genoeg gefaild. Na het spaarpercentage in augustus waren we toch due om het eens een beetje te verjossen. Goeie lessen geleerd. Overigens hebben we ook in September heel wat mooie dingen verwezenlijkt (een zeer geslaagd bezoekje vanuit het thuisfront, een zalig weekendje met familie, schouderklopjes op het werk, een foolproof recept voor bananenbrood, een gratis kapbeurt voor de Snoep, een zeer bescheiden elektriciteitsrekening, en een hele nieuwe waardering voor onze matras). Details hierover volgen nog wel.

Tot gauw!

Miauw

Frugal fails

Frugal Badass

Groensels!

Een mens bestaat uit gedachten en gedrag (en gutgoop, maar dat is voor een andere uiteenzetting). Je gedrag is wat je doet en laat op een dag. Veel van je gedrag vloeit voort uit je gedachten, en je gedachten zijn het amalgaam van je opvoeding, je ervaringen en jawel, je gedrag. Probeer in dat cirkeltje van zelfbevestiging maar eens iets aan te passen

Hoe verander je een gewoonte? Hoe verander je een gedachtengang? Hoe vervang je een relatief betrouwbaar mentaal systeem aan dat in het verleden resultaten heeft opgeleverd (na shoppen ben je Sooooper Pwetty, op restaurant gaan is nomnom (en direct!), en met een Omnium verzekering op je auto ben je altijd en overal comfortabel en op je gemak…) met een nieuw mentaal experiment (geen geld uitgeven) waarvan de resultaten nog niet bewezen zijn?

Zuinig worden is een oefening voor je brein. De reflex bij jezelf creëren om elke uitgave te zetten in the Grand Scheme of Things, vergt een wijziging in je mindset. Hoe begin je daaraan? Hoe verander je in een Frugal Badass in je brein?  In 4 eenvoudige stappen.

Face it

De eerste stap is face it. Zie je financiële situatie onder ogen.

download

En dat doet u in twee eenvoudige fases.

Fase 1: Aanschouw de situatie.

Hebt u ooit de film “Confessions of a Shopoholic” gezien? Er is een scene in die film waarin het hoofdkarakter (die een ernstig shopping-, en bijgevolg een schuldenprobleem heeft) een overzicht moet maken van haar berg onbetaalde rekeningen. Gewapend met een fles tequila, de steun van een vriendin, en de regel 1 shot per rekening, worden alle rekeningen geopend en bij in het overzicht gegoten. Er zijn ongetwijfeld meer sensible manieren om met deze fase om te gaan, maar eerlijk gezegd, en in alle menselijkheid, ik zie er wel de pluspunten van in.

Neen serieus. Dit is een belangrijke, maar geen leuke stap. Dit is het moment dat je je bankrekening erbij neemt, en alles in een Excel of in een jolig programma giet (Snoep en ik gebruiken Homebank), categoriseert, en de resultaten onder ogen ziet.   Ik waarschuw u: er gaat daar een hoop shizzle opstaan die emoties oproepen van woede, onbegrip, zelfafbraak, gêne,… Laat u daar niet door doen, en zet vooral de oefening door. Blijf alles categoriseren. En onthoud vooral: aan het verleden kan je geen bal meer veranderen, maar je toekomst, die gaat er na deze oefening anders uitzien. Voor de koppels: wees lief voor mekaar, en tracht niet te oordelen over mekaars uitgaven – in alle waarschijnlijkheid heb je er zelf ook een paar gedaan waar haar op staat.

tenor.gif

Dit is een judgment free zone. Snoep en ik hebben deze oefening voor een eerste keer gedaan in Februari 2017. Wasn’t pretty. Zinnen die hier tijdens die eerste analyse regelmatig hebben rondgevlogen:

“HOEVEEL AAN VERZEKERINGEN???”

“Ik herinner mij ECHT niet dat wij zoveel op restaurant zijn gegaan, hoor, volgens mij heeft de bankrekening dat verzonnen.”

“Ik koop nooit nog snoep in een tankstation – zijn die op hun kop gevallen?”

“Maar twas ECHT een suuuuuuupermooooooooi kleed en ik heb het in het afgelopen 7 maanden al minstens één keer gedragen!”

“Da Fok?”

“WAAR IS DIE FLES WIJN”

De excel die daaruit is ontsproten was nog vrij oppervlakkig, maar legde al wel enkele pijnlijke lekken bloot in ons systeem. Het was onze eerste stap naar accountability. Begin Augustus hebben we deze oefening nog eens gedaan, in voorbereiding op deze blog. Deze keer zijn we full on Face It mode gegaan. Veel Ups & downs in dit huishouden tijdens dat weekend.

Fase 2: Houd de situatie onder ogen.

Nadat je de situatie een eerste keer, in alle pijnlijkheid, en met alle nodige alcohol, onder ogen hebt gezien, een wandelingske bent gaan doen, verontwaardigd bent geweest op alles en iedereen..

WLww0_f-maxage-0_s-200x150.gif

…is het zaak om de situatie bij te houden. We leven in een prachtig tijdperk dat je toelaat om je inkomsten en uitgaven vanuit je zetel te tracken: gebruik het. Snoep en ik kijken elke morgen naar onze bankrekening. Daar wij nog zelden cash uitgaven doen; staat alles ook zwart op wit op die rekening.Dat heeft zijn nadelen: als ik in het geniep een lekstok ga kopen (zoals ik pleeg te doen when life gets me down), dan ziet Snoep dat. Dat heeft aan de andere kant ook zijn voordelen: als de autoverzekering in het geniep van onze rekening wordt gehaald (we hadden die (jaarlijkse) storting op automatisch gezet), verslikken we ons gezamenlijk in onze oploskoffie en pakken we dat probleem onmiddellijk aan.

Dagelijks zien wat er gebeurt op je rekening houdt je scherp.

Try it

Een mens kan alles doorstaan gedurende dertig dagen (behalve een gebrek aan zuurstof, water of een bingewatch van Hallmarkklassieker “When calls the heart”). Snoep en ik hebben vorig jaar dertig dagen zonder suiker, honing en eender welke artificiële zoetstoffen geleefd. Voor mij was vooral van belang: na die dertig dagen mag ik terug wijntje drinken (suiker zit in alcohol, dus no booze gedurende 30 dagen). Wanneer je een wijziging in je levensstijl wil doorvoeren heeft het weinig zin om je onmogelijke doelstellingen voorop te stellen. “Vanaf nu eet ik nooit nog chocolade”.

Sure.

anigif_enhanced-16408-1412159706-5.gif

En dat voornemen heb ik een kwartier later samen met de lege verpakking van mijn m&m’s emmer in de vuilbak gekieperd.

Maar dertig dagen is tijdelijk. Het is overzichtelijk. Je kan het vertalen naar ‘vier weken’ als dat helpt. Je kan een kalender ophangen om de dagen af te kruisen. Het is basically zo een van die adventskalenders. Een mens kan alles aan gedurende dertig dagen.

En daar komt de uitdaging binnen. Probeer eens een Uber Frugal Month. Dit houdt in dat je gedurende vier weken al je randuitgaven beperkt tot het absolute minimum. En ik bedoel wel degelijk alles: van je ontbijt, tot het gebruik van de droogkast, tot je gsm abonnement, tot een werklunch, tot je brandverzekering (heronderhandelen, yo). Probeer het. Voor dertig dagen. Bepaalde dingen gaan niet aanslagen (we zijn frugaltariër maar full on vegi lukte niet, ons internetabonnement kreeg ik niet verlaagd, en we kijken geen tv meer (plasmadrunk) maar aan Netflix zijn we nog wel erg gehecht), maar sommige andere keuzes zullen wel blijven plakken (ons havermoutontbijtje, tweedehandswinkels, linzen, thuis vrienden ontvangen,…). Probeer op élke uitgave te besparen (behalve je huur/hypotheek en vaste kosten, uiteraard) gedurende die dertig dagen, en daarna klappen we nog eens.

Maar, maar, maar, als ik niet meer mag uitgeven, wat moet ik dan met al die tijd doen, Miauw? Goeie vraag: kook thuis, ga naar de bib, ga zwemmen in de zee, speel Dominion tot u erbij neervalt, surf het internet op zoek naar dinges om te doen op lege dagen (META), schrijf een boek over de Adéliepinguin, maak een salontafel op maat van je cavia, ontwikkel een filosofische strekking, vind iets uit, maak je pantry leeg en fabriceer een baksel met alle restanten (hallo currygelatinevissauscake),… De mogelijkheden zijn, jawel, eindeloos.

Ik zeg niet dat je er elke dag als een zonnestraal zal bijlopen. Maar dat is andermans probleem.

Dertig dagen dwingen je om vastgeroeste gewoontes minstens eventjes te herevalueren. Je motieven even terug te bekijken. En het is een excuus om bepaalde dingen aan je leven te veranderen. De enige manier om je gedachten te veranderen is je gedrag aanpassen.

See it

The Fun Part.

Na je dertig dagen in ontbering tot wanhopens toe, in bedroevend zielige en eenzame omstandigheden, in armoedige Starbucksloosheid…

giphy (1).gif

…gaat er iets gebeurd zijn op je rekening. Als alles goed gaat, gaan je uitgaven als bij een Freaking Miracle, gedaald zijn en ga je centen zien. Centen die je kan investeren. Op korte termijn. Op lange termijn. En die kleine babycenten kunnen genereren.

Nadat je de dertig dagen achter de rug hebt, is de eerste set resultaten binnen. Je kan vergelijken met je spaarpercentage tijdens de maanden ervoor, en vanaf daaruit kan je jezelf doelen beginnen stellen naar de toekomst toe. Iets om voor te vechten. Een spaarpercentage per maand dat je wil halen. Vanaf dan is het een sport. Een competitie.

De eerste resultaten die Snoep en ik zagen vanuit onze Zuinige Ondernemingen, waren aanstekelijk. Binnen de kortste keren zaten we grafieken te fabriceren, optelsommen te maken, fictieve en minder fictieve hypotheekcijfers te berekenen, en alsmaar hogere getallen op de rekening te zien. Hypnotiserende shizzle. Zie de resultaten en embrace de sneeuwbal.

Compare it

Snoep en ik dachten altijd al dat we vrij zuinig waren. We hebben nooit een impuls-Tesla gekocht, wanneer we op restaurant gingen bestelden we geen dessert, we kochten huismerken in de Colruyt, en hebben nooit beroep moeten doen op krediet. Er valt dus iets voor te zeggen. We zagen (voordat we naar Oz kwamen) ook niet noodzakelijk een noodzaak om ons leven te veranderen. We spaarden zo veel mogelijk (35%). Goed Bezig, aldus onze felicitaties aan onszelf bij een glas martini (€5) op café.

Daar nu op terugkijkend, lijkt dat een bijzonder oppervlakkige analyse: Tesla?? Wat is er mis met een fiets? Restaurants?? Raise the Freaking Bar. We hebben nooit ernstig naar onze uitgaven gekeken (uit schrik om restaurants te moeten afgeven.. Uit schrik om gemaksproducten te moeten inleveren.. Uit financiële luiheid.. En omdat ons levensritme teveel energie van ons vergde om ons hierop te kunnen toeleggen), en zo bleef ons spaarpercentage, net als onze graad van interesse in sparen, oppervlakkig. We hebben onszelf die analyse  en onze Spendy McSpenderson ways vergeven: onze job liet ons toen niet veel vrije tijd of energie om ons ernstig te concentreren op ons uitgavenpercentage. Dat was de situatie toen. En daar kunnen we niets meer aan veranderen. Verleden tijd.

Sparen is relatief. Je bent gebonden aan een inkomstencijfer, en aan een aantal vaste uitgaven, en dat verschilt van mens tot mens, locatie tot locatie, tijdspanne tot tijdspanne, omstandigheid tot omstandigheid. Maar het percentage dat je genereert, de hoeveelheid inkomen dat je maandelijks kan opzijzetten, is absoluut. Het percentage geeft je een graadmeter om te zien hoe je presteert voor jezelf van maand tot maand, maar vooral bepaalt het percentage binnen hoeveel jaar je financieel onafhankelijk bent. We zijn ons spaarpercentage beginnen vergelijken van maand tot maand, maar ook met andere leden in de frugal community (Frugalwoods), en dat houdt ons in de juiste mindset.

Als je, zoals wij niet zo lang geleden, denkt goed bezig te zijn, probeer dan de dertig dagen. En neem mee wat je bevalt. Puur je spaarpercentage uit het donkere gat gekend als “uitgaven”, creëer jezelf een curve, en streef naar beter.

Voor je het weet denk je als een Frugal Badass. En weet u hoe dat voelt?

giphy.gif

Miauw

Frugal Badass

De Afrekening: Augustus 2017

Groensels!

Sparen, zo hebben wij ondervonden, heeft een en ander te maken met verantwoording afleggen aan jezelf. Snoep en ik checken dagelijks onze rekeningen, en zien dagelijks wat er binnenkomt en, voornamelijk, wat er buitengaat. Dit houdt ons alert, maar is op zich niet voldoende.  Een keer per maand moeten we ook op de bancaire weegschaal. Dan worden alle inkomsten en uitgaven van de maand samengebracht, gepureerd, geprakt, en door de worstendraaier gehaald om in het volgende formaat (geïnspireerd op Mrs. Frugalwoords’ Monthly Expense Reports) aan u te worden voorgesteld:

De Uitgaven

Post  In AUD   In EUR  Den Uitleg
Huur  $2037.00  €1375.00 Snoep en ik wonen in Melbourne, Australië, en daar betalen we voor.
Transport  $285.52 €191.30 Snoep en ik rijden samen dagelijks met de metro van en naar ons werk voor een maandelijks bedrag per persoon van $137,70. Ik heb ook tweemaal $5 moeten opladen op mijn abonnement (onzorgvuldig bij het opladen = prot).
Nuts  $96.50 €64.55 We hebben zo maar eventjes onze elentriekrekening ($75) met 28% naar beneden gehaald ten opzichte van Juli! Hoe? Heronderhandelen van ons contract, en de Plasmatv op non-actief gezet. #boem. Onze waterrekening ($21.5) is ook 15% gezakt ten opzichte van mei en juni. Nuts For The Win.
Auto $0.00 €0.00 Jep. Wij hebben onze boodschappen deze maand TE VOET gedaan.
Eten $420.00 €281.40 Hier is ZOT geboeft deze maand! In dit bedrag zitten twee dineetjes met vrienden, en voor de rest 31 dagen x 3 maaltijden x 2 personen. Wij eten met andere woorden gemiddeld aan $2.25 per persoon per dag. Alles kan beter, natuurlijk.
Huishouden $5.00 €3.35 *Blink* Gevonden op Gumtree: toaster ($2) en waterkoker ($3) (Onze waterkoker is vorige week naar de Vaderen gegaan).
Protrestaurant $133.00 €89.11 4 maaltijden op restaurant en een koffie buitenshuis. Duur. Zelfs met grouponbon. Prot.
Entertainment $233.00 €156.11 Enerzijds Netflix- Millenials als we zijn -, en anderzijds een uitstapje dat we in september gaan doen naar de Hot Springs. Spendy McSpenderson!
Verzekering $60.42 €40.48 Onze maandelijkse ziekteverzekering: Snoep en ik genieten Medicare, maar de tandarts valt daar niet onder. Onze tanden, ons na aan het hart met het oog op nomnoms, trakteren we maandelijks met plezier op ziekteverzekering. En medicamentjes. Later meer daarover.
Tinternet $69.00 €46.00
Telefoon $40.00 €26.80 Ons Aldi Mobileabonnement (PAYG): hier zijn we een beetje verliefd op – het is 2,5 keer goedkoper dan de grote operatoren, weinig pretentieus, en draait op het netwerk van de grote operatoren (lees: EXACT DEZELFDE DIENSTVERLENING). Elke maand een frugal schouderklopje, dat abonnement.
Kledij $5.00 €3.35 Nieuwe bottekes van Gumtree voor de Miauw nadat de vorige in frut lagen.

Totale uitgaven voor Augustus 2017:   $3,384.44, oftewel €2,267.57.

 

Voetnoot: dit was een exceptioneel vette maand qua inkomsten dankzij belastingsvoordeel.

Evaluatie

Totaal gespaard in Augustus 2017: 76%

tumblr_lz83c1eAio1r9qd2co1_400.gif

Bescheidenheid is voor loezers.

Spaardoel voor September: 70%

Miauw

De Afrekening: Augustus 2017